Moje zwidy i herezje…

Było późne lato… Jasne promienie słońca przedzierały się przez kłosy zbóż… Na polu pszenicy leżeli tylko oni… Nie mogli odezwać się do siebie… Patrzyli w niebo… Nagle, zawiał lekki, ciepły wiatr… Pognał kosmyk jej włosów na jej twarz… Ona była taka promienna… Miała zielone oczy, ciemne, długie rzęsy, niewielki nos i piękne malinowe usta… Była piękną dziewczyną, która nie widziała poza nim świata… On także leżał na polu. Ubrany w podkoszulek i ciemne spodnie… Był bardzo przystojnym chłopakiem o dużych brązowych oczach i ciemnych półdługich włosach… Ich twarze nie zdradzały żadnych uczuć… Może poza jednym… Nie wiem co to było za uczucie… Strach? Miłość? Mezalians? Przywiązanie? Smutek? Radość? Żal? Słodycz? Zmieszanie? Zauroczenie? Lęk? Szczęście? Ból? Ich oczy nie mówiły nic poza tym… Byli jak tęcza uczuć… Naprawdę nie wiadomo jakie jeszcze kolory w niej się kryją… Tęczy nie można dotknąć… Uczuć także… Myślę, że oni chcieliby dotknąć swoje wzajemne uczucia… Poczuć jakie one są naprawdę… Gładkie i miękkie? Czy szorstkie i twarde? A może były zupełnie inne…? Nie wiem nic o ich uczuciach… Tylko oni wiedzieli co kryje się w ich duszach, sercach, myślach… Nie mogli powiedzieć sobie nic… Nie mogli się dotknąć… Pocałować… Leżeli na polu pszenicy, lecz każde z nich było gdzie indziej… On wyjechał… Minął rok, a oni nadal o sobie nie zapomnieli… Leżeli więc na polach, w dwóch różnych miejscach… Po dwóch stronach globu… Nie wiedzieli czy zobaczą się jeszcze kiedyś, jednak wierzyli w siebie, ufali sobie, nie zapomnieli i wiedzieli… Wiedzieli, że nad nimi jest to samo niebo i świeci nad nimi to samo słońce… Już wiem co to za uczucie… To była tęsknota…

Ostatnio wiele myślałam nad tym co dzieje się w moim życiu… Dlaczego niektórych rzeczy w swoim życiu nie można cofnąć? Chciałabym powrócić do niektórych chwil, przeżyć je jeszcze raz i coś w nich zmienić… Może wtedy bylibyśmy razem szczęśliwi… Trudno jest wyrazić myśli na białej kartce papieru… W każdym razie doszłam do wniosku, że powinniśmy spróbować być razem… I w tym tkwi problem…
Nie oszukujmy się, wiele rzeczy robimy razem, widujemy się często… Ale mi to nie wystarcza… Natura człowieka jest bardzo skomplikowana… Człowiek zazwyczaj chce mieć więcej niż ma… I najczęściej jeszcze nie docenia tego co udało mu się zdobyć lub tego co dostał… Ja naprawdę cieszę się z tego, że jesteśmy znajomymi, może nawet przyjaciółmi i wiem, że to się nie zmieni, ale ja nie panuję nad tym co czuję! „Serce nie sługa…”. Zakochasz się i jest Ci ciężko kiedy druga osoba nie zwraca na to uwagi… Dlaczego tak jest?!
Pamiętam jak byliśmy gdzieś razem… Było nam dobrze, potrafiłeś mnie przytulić w tych ciężkich jak i w tych najprostszych chwilach… Ale czy kiedy czułeś mnie przy sobie myślałeś nad tym czy moglibyśmy być razem? A czy kiedy brałeś mnie za rękę pomyślałeś jakie będą tego konsekwencje? Ja nie potrafię zapanować nad sercem… Ty może nic nie czułeś, a ja? Owszem…
Teraz siedzę sama w domu i jest mi ciężko, bo nie ma tutaj Ciebie… i dzisiaj już Cię nie zobaczę… Kiedy byłam dzisiaj w parku usiadłam na ławce i zamarzyłam żeby usiąść na niej kiedyś razem z Tobą i podziwiać gwiazdy… Nie chcę nawet żebyśmy siedzieli tam jako para… Wystarczy po prostu, że będziesz… Nawet jako nieznajomy… Tęsknię…
Przypomniało mi się jak złapałeś mnie kiedyś za rękę… Zrobiłeś to z własnej woli… Dlaczego więc nie możesz robić tego codziennie? Na wiele pytań chciałabym znaleźć odpowiedź… Niestety nie znajduję… Ciężko mi o tym pisać, bo nie chcę żebyś o mnie coś złego pomyślał i zerwał kontakt… Wolę nie mówić Ci co czuję, a być tylko przyjaciółką niż powiedzieć i być dziewczyną, z którą mogłeś kiedyś porozmawiać, a dzisiaj jest Ci obca… Więc dlaczego to piszę? Żeby schować to w szufladzie, wyjąć za kilka lat i śmiać się z tego… Ale uczucia nie znikną tak szybko…
Chcę powrócić do tych chwil, chcę abyś jeszcze raz chwycił mnie za rękę, objął ramieniem, popatrzył mi w oczy, uśmiechnął się… Do wielu tych chwil czuję sentyment, chcę aby się powtórzyły, lecz chciałabym je także zmienić… Gdybym cofnęła się w czasie, zrobiłabym wszystko abyśmy byli teraz razem… A może lepiej żebyśmy się nigdy nie poznali? Byłoby o wiele mniej łez, nieprzespanych nocy i dręczących myśli: „Kiedy znów na mnie spojrzy? Kiedy przytuli? Chwyci za rękę? Popatrzy w oczy? Pocałuje…?” Myśli nachodzą mnie jednak na każdym kroku i nie sposób od nich uciec… To jest właśnie niespełniona miłość…
Nie wiem co mam robić… Nie mogę się doczekać dnia kiedy razem gdzieś pójdziemy i powiesz mi, że chcesz tego co ja… Dobrze mnie znasz i wiesz, że nie powiem Ci nic pierwsza… Nadzieja jest niebezpiecznym uczuciem… Święcie w coś wierzysz, masz nadzieję, że kiedyś się to zdarzy, a kiedy okazuje się, że tracisz swoją szansę i załamujesz się… „Właśnie to robią zakochani: skaczą i święcie wierzą, że potrafią latać…”
Złudne uczucie – NADZIEJA…