Moje zwidy i herezje…

Ehh… Dzisiejszy dzień do 16:00 nie był wcale fajny… Ale po 16:00 poszliśmy z Adim na spacer i mi się humor poprawił :) W ogóle stwierdziłam, że brakuje mi Martusi, z którą kontakt mam już nikły :( Ale życie… Dziękuję bardzo Adiemu i Arturowi za to, że ma z kim choćby porozmawiać na codzień… I dziękuję Kacperkowi za to, że jest moim przyjacielem na dobre i na złe… Może to brzmi w tej chwili głupio, ale stwierdziłam, że przyjaciołom trzeba dziękować za to, że są dopóki nie jest za późno… Bo przyjaciół łatwo się traci, a bardzo trudno zyskuje… Dlatego dziękuję jeszcze Kasiulkowi, Edytce, Martusi, Gruszce, Maksiowi i nawet KOkosowi za to, że po prostu są i że mogę do nich uderzyć w każdej chwili i wiem, że nie spotkam się z odmową pomocy… Jeszcze dziękuję Olci za to, że poświęca się dla mnie i nawet na cmentarz ze mną poszła (w ciemną nockę)… A Misiowi dziękuję za to, że non stop marudzi i mnie nie lubi… Ale za to kocha zuchy i małe afrykańskie dzieci…

“Moi przyjaciele”

Kiedy Was nie ma to jakby nagle zabrakło w moim życiu muzyki

Kiedy Was nie ma to czas mnie straszy, że przeminę, że będę chwilą

Kiedy Was nie ma to jakby niebo miało się rozstać na zawsze ze słońcem

Kiedy was nie ma dosyć mam wszystkiego i pragnę stąd na zawsze odejść…

Moi przyjaciele, moi przyjaciele, moi przyjaciele bądźcie zawsze ze mną

Moi przyjaciele, moi przyjaciele z wami wiem, że wszystko mogę, że wystarczy tylko chcieć

Jak mam zaśpiewać? Jak mam dziękować? Jak wytłumaczyć, że bez was mnie nie ma?

Przytulę do Was swoją miłość i wdzięczność moją w modlitwę zamienię

Milion aniołków narysuję i wszystkie naraz postrącam z drzewa

Dom na górze wybuduję i zagram dla Was kiedy trzeba…